Test: Renault Clio GT (2)

Posted on 27. Nov, 2009 by Niels van der Weiden in Tests

Maar hoe rijdt dat dan, zo’n Renault Clio GT?

De GT moet een brug slaan tussen de gewone Clio’s en de harde RS-versies, en dat blijkt ook wel uit de manier waarop de GT rijdt. Het is geen auto met spijkerharde vering, maar hij strijkt ook zeker niet alle oneffenheden in het wegdek glad. We namen de Clio mee op een trip naar de Duitse Eifel, waar nog veel meer leuke wegen liggen dan alleen die eeuwig bejubelde Nordschleife.

De vele hoogteverschillen maken duidelijk dat de Clio in elk geval niet houdt van bergbeklimmen in een hogere versnelling. Er zit geen turbomotor in deze GT (in de RS ook niet trouwens), en die komt pas echt tot leven vanaf pakweg 4.000 toeren. Prima om in full attack mode een heuvel te bestormen, maar niet heel praktisch als je gedwongen bent om in een rijtje van zes Golfs en een Astra een klim van 8 procent te overwinnen. Je blijft schakelen, wat met dank aan de fijne versnellingsbak overigens geen straf is. De koppeling had wel wat duidelijker gemogen, want het aangrijppunt blijft een beetje ongewis in de Clio. Alle zes versnellingen hebben overigens een ‘actieve’ rol in het geheel, want het is zeker niet zo dat de motor in de hoogste versnelling alle fut is verloren. Verwacht geen wonderen van het verbruik: onze testscore was 7,5 l/100 km.

Verwacht geen ultracommunicatieve besturing van de Clio GT, daarvoor werkt het af en toe wat te licht en gevoelloos. Wel is het een niet te onderschatten voordeel als je ‘kilometers eet’, want je bent niet voortdurend aan het corrigeren op de snelweg. Zowel stoel en stuur zijn in ruime mate verstelbaar, maar je zit altijd een beetje in de hoogte in de Clio. Misschien is dat voor een deel ook wel gevoel, want de onderkant van het zijraam ligt erg laag en loopt naar voren zelfs nog iets af. Een pluim overigens voor de stoelen, want die bieden veel steun, terwijl ze ook nog eens zacht genoeg zijn om lekker in weg te kunnen zakken.