Lancia Classic Weekend
Posted on 21. Sep, 2011 by Wouter Vastenhout in Klassiekers
Lancia organiseerde een toertocht, van Turijn naar Monte Carlo en speciaal voor klassieke Lancia’s. Het Autonieuws haakte als enige Nederlands medium aan bij de stoet legendarische Lancia’s.
Er is veel te doen over het nieuwe Lancia. Zo zou de nieuwe Thema het blauwe wapenschild van Lancia niet waardig zijn. Simpelweg omdat het een gefacelifte Chrysler 300C is. Lancia zelf is echter van mening dat de Thema een meer dan volwaardige opvolger is van eerdere topmodellen. Om dit kracht bij te zetten vertrokken op vrijdag 16 september twee nieuwe Thema’s vanuit Turijn naar Monte Carlo, vergezeld door verschillende klassieke Lancia’s.
Op de voorgrond de prachtige Flaminia waarin we op de achterbank mogen plaatsnemen.
“Niet zo gek dus, dat we deze keer niet zelf mogen rijden”
Het is 09:00 uur. Voor ons staan Lancia’s die het merk groot hebben gemaakt. Enkele Flaminia’s, maar ook twee Aurelia’s. Ook zien we twee Astura’s en twee Dilambda’s. Een van de Dilambda’s – de grootste auto die Lancia ooit bouwde – is van Lancia zelf en speciaal voor de toertocht volledig gerestaureerd. Uniek is de Lancia Aurelia B56S uit 1955 waarvan de rood leren interieurbekleding prachtig contrasteert met de babyblauwe carrosserielak. Het prototype is ontworpen door meesterdesigner Pininfarina zelf, met als basis de Flaminia. Niet zo gek dus, dat we deze keer niet zelf mogen rijden.
De Lancia’s Aurelia blijken verrassend wendbaar op de berpassen die we passeren.
We nemen plaats op de achterbank van een zilverkleurige Flaminia Berlina uit 1961. Vooral ook omdat de relatief jonge eigenaar en bestuurder enigszins Engels spreekt. Dit in tegenstelling tot veel van de andere, oudere eigenaren van de klassieke Lancia’s, die enkel Italiaans spreken – en laat dat nou niet onze sterkste kant zijn. De rit neemt zeker zes uur in beslag en dan is het wel zo prettig als je met elkaar wat van gedachten kunt wisselen. Zoals over de ruitenwissers aan de buiten- én binnenkant van de achterruit. De exemplaren aan de binnenkant dienen om het glas condensvrij te houden, zo vertelt de trotse eigenaar.
De historische Lancia’s staan overwegend stil en moeten nu flink aan de bak.
Wat ook opvalt aan de Flaminia is de bank voorin. Onze bestuurder zegt dat hij jaren geleden met vijf passagiers onderweg was. Drie achterin, en twee naast hem op de voorbank. Een behoorlijke opgave voor de net 100 pk sterke Lancia, maar ook voor diegene die in het midden zaten, lacht hij. Daar heeft je zitvlak de minste ruimte. Wij kruipen echter in de hoek van de achterbank en zitten supercomfortabel. We zakken zowaar wat in de zitting weg. Wat een verademing in vergelijking tot het ‘sportieve’ zitmeubilair van nu.
De unieke Lancia Aurelia B56S van Pininfarina staat gelukkig niet in een of ander duur museum weg te kwijnen.
We rijden Turijn uit. Aan kop rijdt de nieuwe Lancia Thema. Het tweede exemplaar sluit de rij af. De V6-motor van onze Flaminia – een doorontwikkeling van de allereerste V6 uit de Aurelia – loopt opvallend zijdezacht. Rechtuit gaat het allemaal prima. In bochten merk je dat het voormalige vlaggenschip van Lancia door de tijd is ingehaald. De auto rolt dusdanig om zijn lengteas dat we zachtjes tegen de binnenkant van de portieren gedrukt worden. Toch genieten we. Al is het alleen maar om het prachtige beeld dat de stoet oude Lancia’s door het Italiaanse landschap oplevert en het idee dat wij daar deel van uit maken.
De nieuwe Thema: een echte Lancia of niet?
“Een Italiaans ventje holt enthousiast van de ene naar de andere Lancia”
Voordat we de grens met Frankrijk passeren, stoppen we in Limone Piemonte. De oude huizen in de mondaine wintersportplaats vormen een prachtig decor voor de net zo historische Lancia’s. Toeristen – buiten het wintersportseizoen vooral wandelaars – pakken hun fototoestel om de bijzondere colonne op de gevoelige plaat vast te leggen. Een Italiaans ventje van een jaar of tien holt enthousiast van de ene naar de andere Lancia en vraagt telkens of zijn vader hem met de desbetreffende auto op de foto zet. Dit keer trekken ook de twee Thema’s wat belangstelling, al is het mondjesmaat in vergelijking tot hun legendarische voorgangers.
De grijze Lancia Astura die wat moeite met de bergpassen heeft, maar niet opgeeft en uiteindelijk toch de finish in Monte Carlo haalt.
Na de pauze zet de stoet zich weer in beweging, richting de Colle di Tenda. Hier nemen we de tunnels onder de pas door, twee in totaal. Beide zijn in 1882 geopend en daarmee zijn het de oudste tunnels van de Alpen. Eenmaal aan de andere kant van de tunnels bevinden we ons in Frankrijk, in het departement Alpes-Maritimes om precies te zijn. De stoet Lancia’s slingert zich een weg naar beneden waarbij het de ene na de andere haarspeldbocht passeert. Geen gemakkelijke opgave voor de Lancia Dilambda’s, die over een behoorlijke draaicirkel blijken te beschikken.
Lancia’s voormalige vlaggenschip in actie: de Flaminia.
Op een gegeven moment rijdt de Lancia Astura voor ons met een slakkengangetje van 30 km/uur de volgende berg op. Hij pruttelt er flink op los en af en toe ontsnapt er zelfs een harde knal uit de uitlaat. Tja, het blijft natuurlijk een oude auto. Achter ons begint langzaam een file van veel modernere auto’s te ontstaan. Inhalen kan, maar is door de tegenliggers en de slechte overzichtelijkheid niet zonder risico. Onze bestuurder belt met de man voor ons en adviseert hem om aan de kant te gaan zodat het probleem verholpen kan worden. Het blijkt gelukkig een kleinigheid. Er is wat vuil in de cilinder gelopen en na wat gefriemel met een lap vervolgt de Astura zijn weg.
In Monte Carlo wacht ons een feestelijk onthaal.
“We krijgen gezelschap van de oudste, nog bestaande Lancia”
Aan het begin van de avond arriveren we in Monte Carlo. Voordat we het beroemde plein voor het casino oprijden, krijgen we gezelschap van wat volgens de organisatie de oudste, nog bestaande Lancia is: een Lancia Alpha uit 1908. De auto heeft verschillende belangrijke concours op zijn naam staan en is na jaren van omzwervingen in Amerika weer terug op Italiaanse bodem. Thans is hij in het bezit van Corrado Lopresto, een man die grossiert in klassieke Alfa Romeo’s en Lancia’s.
Onze Flaminia heeft de best zware toerrit glansrijk doorstaan.
Met de aankomst in het mondaine Monaco is een eind gekomen aan een bijzondere toertocht. Of Lancia erin is geslaagd sceptici van de nieuwe Thema de mond te snoeren, betwijfelen we. Onze chauffeur is getuige zijn woorden nog niet helemaal overtuigd. ‘Vincenzo Lancia maakte in elke Lancia een proefrit om er verzekerd van te zijn dat het een echte Lancia betrof. Dat is heel wat anders dan het Lancia-logo op een Amerikaanse auto te plakken.’
Lees ook:
- onze rij-ervaringen in een nieuwe Lancia, de Ypsilon
- fraaie klassiekers komen niet alleen uit Italië, maar ook uit Japan
- klassiekers kijken? Dat kan op de grens met Den Haag.
Laat uw reactie achter